“Seni istikbal için önce gelmek Cihana...

Ve başkasından almak,sonra geliş müjdeni,

Bir nefes dinlenmeden yıllarca koşmak sana,

Aramak her tarafta,bulamamak asla seni…

Suda,rüzgarda,kuşta senin sedanı duyup,

Seni beyaz çiçekli dallar içinde sanmak;

Vuslatın rüyasını görmek üzere uyuyup,

Hasretin gazabına ermek için uyanmak…

Başka bir şekle koymak her gün güzel yüzünü,

Boyamak gözlerini bir siyah,bir maviye,

Tek seni hayal için süzerek batan günü,

Gece mehtaba dalmak,sende dalmışsın diye…

Sana dinletmek üzere yazıp her gün bir Gazel,

Geçirmek ömrü yalnız sana dair eserle,

Saçlarını çözerek hülya dizinde tel tel,

Bu gün güllerle örmek,yarın menekşelerle…

Tesadüf ümidinin bittiği müthiş anda,

Dudağa kanla çizmek yeniden tebessümü…

Seni istikbal için artık öbür Cihan da,

Dosta el sallar gibi davet etmek Ölüm’ü…”